gunnar-rúnar.annáll.is

Annáll
  • Annálar

  • Tenglar

  • Eldri færslur

  • Leit

Gerir depurð mann vanhæfan?

Gunnar Rúnar @ 14.32 29/1

Ég vil gera þunglyndi og depurð að umfjöllunarefni mínu í dag og er tilefni mitt heimsk og óvægin umfjöllun um veikindi Ólafs F Magnússonar borgarstjóra.

Ég er einn þeirra sem mislíkar hvernig fjallað hefur verið um heilsu Ólafs F Magnússonar jafnt opinberlega sem í kaffistofum og spjalli manna á meðal síðustu daga. Það er sem fólk leiti að veikum bletti til að smjatta á, finni sig að meira með því að véfengja færni Ólafs á grunni þess að hann hefur verið í veikindaleyfi vegna geðræns vanda. Illa ætla ég að þeim sjálfum brygði ef aðrir færu svo að þegar þetta fólk hefur orðið veikt og snýr aftur til vinnu eða skyldi ekki það sama eiga við um alla.

Lítum aðeins á manninn sem um ræðir. Hvort sem fólk hefur verið sammála eða fylgt honum að málum eða ekki, þá verður því ekki neitað að hann hefur verið í framvarðasveit í málefnum borgarbúa um langt skeið. Hann hefur þar tekið á og látið sig varða álitamál sem hafa verið til ákvörðunar í borgarmálum eins og kjörið hlutverk hans kallar á. Hann hefur oft staðið í eldlínu, þurft að standa uppi í óvægnu umhverfi stjórnmálanna. Hann hefur ekki valið að skýla sér í fjöldaafstöðu tiltekinna sveita heldur farið fram sjálfur, stundum einn, og staðið á sannfæringu sinni þó við ofurefli hafi verið að etja á stundum. Rödd hans hefur heyrst en það ætti engum að dyljast að það er þungur róður að að sækja lengi einn. Það eru þó margir sem hafa þakkað honum það og hann notið stuðnings nægjanlega margra kjósenda til áframhaldandi starfa í borgarmálum. Það er ekki nokkur efi að hann hefur mikið persónufylgi hvert svo sem framboðið er, sem nýtur fulltingis hans á kjördegi. Hjá því verður ekki komist að líta á þessa staðreynd hvort sem fólk síðan er sammála afstöðu hans eða ekki.

Hann hefur valið að vera sjálfstæður fulltrúi, frekar en að laga sig að flokksheild og samþykktum tiltekinna stjórnmálaafla, og gert grein fyrir afstöðu sinni í álitamálum. En slík vinna sem hann hefur unnið undir gagnrýnni smásjá aflmikilla hagsmunaaðila, fjölmiðla og borgarbúa er lýjandi, slítandi og varhugaverð til langs tíma. Við skulum ekki líta fram hjá því er við tölum um heilsu hans eða leyfum okkur að tala gálaust um depurð, hryggð og orkuþurrð líkama, sálar og anda. Frekar þykir mér við eiga að taka ofan fyrir því að þessi bróðir okkar sýndi það þrek að nema staðar og leita sér hjálpar. leita uppbyggingar og hvíldar eftir að hann fann sig svo langt niðri sem hann lýsti sjálfur svo vel í viðtali í 24 stundum. Hann tók sig út úr hringiðu fjölmiðlaathyglinnar og þáði stuðning, meðferð og aðhlynningu til að byggja sjálfan sig upp og efla að nýju. Hann sýndi þar ábyrgð og árvekni fyrir sér og störfum sínum sem hann hefur nú aftur treyst sér til að vinna.

Ég vil segja við Ólaf F.: Velkominn aftur og megi fordæmi þitt í því að sinna um sjálfan þig, taka alvarlega veikindi þín og bregðast við þeim, verða öðrum til eftirbreytni. Það er ómetanlegt fyrir okkur öll þegar svo sýnilegur maður, sem Ólafur F. Magnússon er, tekur sér tak, gengst við geðrænum veikindum sem svo lengi hafa verið hlaðin fordómum i hugum fólks. Slíkt fordæmi burðugs einstaklings ryður burt hindrunum og hjálpar til að brjóta leið fyrir aðra til að leita sér lækningar við áþekkum sjúkdómum. Sú umræða sem verið hefur sl daga um heilsu boragarstjóra gengur hins vegar þvert á það sem við þurfum og mun líklega frekar verða til þess að einhverjir að gangast ekki við depurð sinni, kvíða og vonleysi og þiggja ekki aðhlynningu þegar þeim er þörf, af ótta við að vera afskrifaðir sem vanfærir til ákvarðana og fullrar þátttöku er þeir snúa aftur til starfa sinna.

Við þurfum að opna vitund og virðingu samfélags okkar fyrir þeirri staðreynd að við getum öll veikst, jafnt á líkama sem sálu og anda. Við þurfum öll að hafa óhindraðan aðgang að stuðningi og aðhlynningu til að ná aftur fullri heilsu hver sem veikindin eru. Sá sem veikist velur ekki veikindi sín og því skyldum við þá draga í dilka eftir veikindaflokkum Heldur skulum við fagna bata og hlúa að þeim okkar á meðal sem veikir eru. Það gengur ekki að upplýst samfélag haldi áfram að skipta manneskjunni niður og greina veikindi hennar í gildisflokka. Maðurinn er einn, líkami, sál og andi. Veikindi eru veikindi, af hverjum toga sem þau eru. Það er ennfremur skylda okkar sem upplýsts samfélags að standa vörð um og styðja hvern þann sem veikur verður okkar á meðal til endurnýjunar, afls, getu og færni eftir því sem nokkur kostur er. Því tek ég ofan fyrir Ólafi F Magnússyni og fagna því að hann hefur aftur náð svo góðri heilsu að hann treystir sér til að takast á við hlutverk, stjórnmálanna, hlutverk sem hann þekkir svo vel og veit fullvel hvaða kröfur gerir til hans.

 

© gunnar-rúnar.annáll.is · Færslur · Ummæli